Slow Motion

Personal Space in Public Transit

Op de drukke haltes, en in bussen en trams van de stad komen de meest uiteenlopende mensen samen. Het zijn plekken waar we voor even allemaal gelijk zijn, verbonden door dat ene eenvoudige doel: wachten op dezelfde bus of bestemming. In de publieke ruimte houden we vaak de schone schijn op. We presenteren onszelf als zelfverzekerd of afstandelijk, een noodzakelijk schild tegen de drukte om ons heen. Maar wie zijn we als we dat masker even laten zakken? In deze serie zoek ik de mens achter de reiziger. Ik leg ze vast zoals ze écht zijn op die onbewaakte momenten van verstilling. In het openbaar vervoer ontstaat een paradox: midden in de collectieve drukte trekken we ons terug in een individuele afzondering. Op die momenten wordt de kwetsbaarheid zichtbaar die we normaal gesproken zorgvuldig verbergen. In deze beelden zie je de reiziger als een eiland in de stad, losgekoppeld van de omgeving en verzonken in gedachten. Het is een ‘tussenruimte’ waarin de fysieke plek er niet meer toe doet en alleen de innerlijke wereld overblijft. Samen vormen deze portretten een moment van vertraging midden in onze turbulente en haastige wereld.